Archive for the ‘Terugwerkende kracht’ Category

Zeventiger dromen

Thursday, August 26th, 2010

De jaren zeventig waren zo geweldig dat ze wat mij betreft best twintig jaar hadden mogen duren.

Onlangs sprak ik de vriend van de vriendin van mijn nicht die de jaren zeventig geestverruimend en bewust tegelijk heeft meegemaakt. We ontmoetten elkaar voor het eerst in 1976 op een camping in Frankrijk, waar hij zijn vriendinnetje kwam bezoeken. Nu, vijfendertig jaar na dato, vroeg ik hem hoe hij destijds zo stipt, precies op het afgesproken tijdstip, op die camping kon aankomen, terwijl hij liftend had gereisd.

“Liften was in de jaren zeventig net zo punctueel als de trein”, zei hij. Je werd heel gemakkelijk meegenomen. Vanuit Nederland liftte je naar De Hallen in Parijs. Van daaruit vertrokken vrachtwagens naar alle bestemmingen in Frankrijk. Je koos de juiste uit en de chauffeurs namen je zonder uitzondering graag mee als gezelschap.”

“Heb je nog meer van die dingen die in de jaren zeventig mogelijk waren en nu niet meer?” vroeg ik gretig en toen barstte hij los en stopte niet meer, totdat hij ver na middernacht abrupt op de bank in slaap viel. De eerste dingen die hij zei, kon ik opschrijven, maar ik raakte al snel zo geboeid dat ik alleen nog maar kon luisteren.

Een telegram sturen naar een vriend in Groningen

Dansen in een bar/dancing zonder het gevoel dat anderen een net iets sickere move hadden

Wereldkampioen in een zeilklasse worden terwijl je gewoon een full-time baan hebt

Naar Afghanistan liften om een jas te kopen

Proberen onder de dienstplicht uit te komen

Sosjaal demokraties krieties zijn

Paarse tuinbroeken dragen terwijl je niet in de tuin aan het werk bent

Kolenkit nog echt gebruiken i.p.v. als paraplustandaard

Elektriciteit via palen en porseleinen geleiders aan huis krijgen

Verdacht zijn als je communist bent

Zorro ontmoet Zappa

Thursday, August 26th, 2010

Toen ik tien jaar was, had ik een vriendinnetje dat Francientje heette. Door haar ben ik geïnteresseerd geraakt in de muziek en persoonlijkheid van de Amerikaanse componist en vrijdenker Frank Zappa. Dat ging als volgt.

Samen gingen we naar een feestje in het buurtcentrum ‘Aen de Wan’ in Maastricht-zuidoost. Het was waarschijnlijk tijdens carnaval, want ik kan geen andere reden bedenken waarom zij indianenkleren droeg en ik gekleed was als de in Engelse volzinnen sprekende Spanjaard Zorro.

We dansten samen om de misselijkheid, veroorzaakt door de sloten limonade en pakken koekjes, te verdrijven en kwamen al hossend langs een muurschildering. “Kijk, die heeft mijn broer gemaakt!”, zei Francientje. Het was een prachtig tafereel met destijds beroemde popmuzikanten als Keith Richards, Jimi Hendrix en James Last. Er was ook een gezicht te zien met een snor en een vierkant sikje, waaronder ‘Zappa’ stond. Ik vroeg aan Francientje: “Wat is dat, Zappa?” Zij stak haar vingertje in de lucht. “Dat is het waterschildpadje van mijn broer.”